ابداع دارویی برای جوانسازی عضلات پیر | بیماری

: مجموعه: اخبار پزشکی

تاریخ انتشار : شنبه, ۲۷ بهمن ۱۳۹۷ ۱۹:۳۱

محققان "شاخه پزشکی دانشگاه تگزاس در گالوستون"(University of Texas Medical Branch at Galveston) آمریکا در مطالعه گذشته خود یه داروی نوین پیشرفت دادن که در افزایش حجم و قدرت عضلات پیر نقش مهمی داره.

به گزارش ایسنا به نقل از مدیکال اکسپرس، محققان آمریکایی تازگیاً موفق به پیشرفت دارویی شدن که طی آزمایشات دلیل افزایش اندازه عضلات، قدرت و وضعیت متابولیک در موشای سالخورده شد.

 

با گذشت زمان، بدن ما به طور زیادی توانایی تعمیر و بازسازی "عضلات اسکلتی دژنراسیون"(degenerating skeletal muscles) رو از دست میده. در حدود ۳۵ سالگی، توده عضلانی، قدرت و کارکرد همیشهً در حال کاهشه.

 

"استینلی واتوویچ"(Stanley Watowich) استاد دانشگاه تگزاس و نویسنده ارشد این مطالعه گفت: ما در سلولای بنیادی عضلانی، یه پروتئین رو شناسایی کردیم که مسبب مشکل کارکرد مربوط به سنه پس موضوع ما یه داروی مولکولی کوچیک رو پیشرفت دادیم که اثرات این پروتئین رو محدود می کنه. پس با تنظیم دوباره سلولای بنیادی عضلانی به حالت جوون تر، ما تونستیم اونا رو جوانسازی کنیم تا بتونن بافتای عضلانی موثرتری رو دوباره درست کنن.

 

در این مطالعه، موشای سالخورده دارای آسیب عضلانی با دارو یا پلاسیبو تحت درمان قرار گرفتن. پس از هفت روز درمان دارویی، محققان به این نتیجه رسیدن که موشای سالخورده ای که این دارو رو دریافت کرده بودن دارای سلولای بنیادی عضلانی بیشتری شدن که به صورت فعال عضلات آسیب دیده رو بازسازی می کردن. در این گروه اندازه فیبر عضله دو برابر شد و قدرت عضلانی این موشا نسبت به موشایی که تحت روش درمانی پلاسیبو قرار گرفته بودن، ۷۰ درصد زیاد شد.

 

پلاسیبو به معنی خوب می شم یا ایحا به به کار گیری روشای درمانی ظاهری و تلقینی می گن که می تونه با فریب مریض، اثر مثبتی در مراحل خوب شدن ایشون داشته باشه. اثر درمانی که از به کار بستن اینجور روشی بدست میاد رو هم اثر پلاسبو می گن.

 

"هارشینی نیلاکانتان"(Harshini Neelakantan) یکی از محققان این مطالعه از دانشگاه تگزاس گفت: الان هیچ درمانی واسه عقب انداختن، نگه داشتن و یا برعکس کردن انقباض عضلانی مربوط به سن، موجود نیس اما این داروی نوین توانایی کمک به افراد سالخورده رو داره تا بتونن فعال تر و قوی تر شن.

 

یافته های این مطالعه در مجله "Biochemical Pharmacology" منتشر شد.

 

.

منبع :

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *