ابتلای تهرانی ها به بیماری تنفسی نادر | تغذیه سالم

ابتلای تهرانیا به مریضی تنفسی نادر

ابتلای تهرانیا به مریضی تنفسی نادر

ابتلای تهرانیا به مریضی تنفسی نادر

ما مریضی کارگران معدن زغال سنگ رو گرفتیم، تو تهران، شهری که هیچ معدن زغال سنگی نداره. در ریه هامون، در نفس هامون، در هر سلامی که می گیم، سیاهی ته نشین شده. خودمون خبر نداریم اما یه روز می گن ریه هامون مشکی شده.

یه روز خیلی معمولی بود که فهمید ریه هاش مشکی شده و به خاطر همین هم هست که گاه و بیگاه نفس هاش تنگ می شه. وقتی دستگاه برونکوسکوپی رو در ریه هاش می چرخوندن، انبوه ذرات کوچیک مشکی رنگ خبر از مریضی نادری می داد که ششش رو مشکی کرده و بخشی از راه های هوایی رو بسته بود.

روی پرونده اش نوشتند: «گرفتار به آنتراکوز». این رو «محمد» میگه، با نفسای تنگ که خیلی از روزا نصفه بالا میاد و طاقتش رو طاق می کنه. زیاد راه نمی ره و تو روزهایی که کیفیت هوا در وضع قرمزه، اون یکی از خونه نشینان این شهره.

یه روز سرد زمستون نتیجه آزمایشش رو به دستش دادن و به اون گفتن که بخشی از بافت ریه اش مشکی و تخریب شده: «اول پرسیدن کجا کار می کنم. گفتم که کارمندم. بعد گفتن سابقه کار در مراکزی که با دود سروکار داشته باشه رو داشتم؟ مثلا تنور نانوایی یا هر کار دیگری اما من اینجور سابقه ای نداشتم. خیلی سوال کردن اما آخرش گفتن این مریضی دوده و باید مدارا کنم، درمان نداره.»

آنتراکوز یا همون مشکی ششی که بعضی پزشکان به اون می گن مریضی ریه مشکی، مریضی عادی در میان کارگران معدنای زغال سنگ بوده و سال هاست مواردی از دچار شدن به این مریضی در جهان گزارش نمی شه. به خاطر همین هم در کشورای پیشرفته، مراکز علمی و بیمارستانایی که به طور تخصصی در مورد بیماریای ریوی و تنفسی تحقیق می کنن، بررسیای جدید درباره این مریضی رو سال هاست که متوقف کردن. درحالی که دنیا مشکی ششی رو به فراموشی سپرده س تو تهران، شهری که هیچ معدن زغال سنگی نداره، پزشکان حالا درگیر بررسی پرونده هایی شدن که نشون میده تهرانیا مریضی کارگران معدن زغال سنگ رو گرفتن.

«محمد» تنها یکی از اوناس که در پنجاه و چند سالگی واسه اولین بار فهمید ریه سمت راستش رو همون چیزی که پزشکان به اون می گن «دوده» پر کرده. مردی که نه لب به سیگار زده و نه در تموم سالای عمرش کاری با زغال و معدن و دود داشته اما حالا ریه هایی داره پر از ذرات مشکی متراکم که نفس کشیدن رو براش سخت کرده: «به من گفتن روند تخریب بافت ریه ات از چند سال قبل شروع شده و خبر نداشتی. بخشی از ریه ام به گفته پزشکان تغییر شکل داده و آسیب دیده. همه اونا می گن باید با همین ریه خراب تا آخر عمر زندگی کنی.»

در شمال تهران و آخرین نقطه خیابون دارآباد بعد از یه سربالایی تند که به باغی تاریخی و خوشحال کننده و باحال می رسه، بیمارستانی هست که پزشکانش درد نفسای شهر رو خوب می شناسن. بیمارستان «مسیح دانشوری»، اما در خوش آب وهواترین نقطه تهران ایستگاه آخر واسه خیلی از مردمون این شهره که با نفسای تنگ میان و با پرونده های مشکی می رن.

دکتر «سیدمحمد سیدمهدی»، مسئول واحد تحقیقات آلودگی هوا و بیماریای شغلی در همین بیمارستانه و آنتراکوز و ریه های مشکی رو خوب می شناسه. اونه که به «شهروند» میگه: «آنتراکوز یه مریضی ریوی است که تشخیص اون بیشتر با برونکوسکوپی اتفاق میفته. درواقع وقتی که با برونکوسکوپ داخل ریه و راه های هوایی رو می بینن که پر از دانه ها و ذرات مشکی س، این مریضی تشخیص داده می شه و از این جهت مریضی خطرناکیه که می تونه بافت ریه رو تخریب کنه.»

به گفته اون آنتراکوز رو به عنوان مریضی کارگران معدن زغال سنگ می شناسن علاوه بر این در گذشته می گفتن این مریضی با تنور هم رابطه داره، چون شیوعش در میان زنائی که در فضاهای بسته نون می پختند، بیشتر بود: «حالا در منابع علمی غربی اطلاعات زیادی درباره این مریضی نمی بینیم، چون مشکل شون نیس و درواقع از این مریضی عبور کردن. انگار این مریضی در کشورای پیشرفته ریشه کن شده ولی در ایران و تهران موارد جدیدی از این مریضی گزارش می شه. دست کم سالی ۶۰ مریض گرفتار به آنتراکوز فقط در بیمارستان مسیح دانشوری پذیرش می شن. در بررسی هامون تازگیا فهمیدیم هرساله حدود ۳۰ نفر هم با همین مریضی در بیمارستان امام خمینی پذیرش می شن. این آمار قابل توجهیه. ممکنه در بقیه بیمارستانا هم مبتلایان به این مریضی شناخته شده باشن و ما خبر نداشته باشیم. ممکنه خیلی از بیماران اصلا شناخته نشن، یعنی دچار این مریضی شده باشن اما چون در روند درمان به مرحله برونکوسکوپی نمی رسن، مریضی اونا تشخیص داده نمی شه، پس ممکنه این مریضی از چیزی که ما فکر می کنیم شایع تر باشه.»

آنتراکوز می تونه چند سال بدون علامت بمونه و در مراحل اولیه بی خطر باشه اما اگه علامتی داشته باشه بیشتر خود رو با تنگی نفس نشون میده. ممکنه پس از تشخیص پزشکان بتونن بخشی از مشکلات این مریضی رو آرامش یا کاهش بدن اما هیچ درمان قطعی نداره و شش هایی که مشکی شدن بازم مشکی می مانند؛ تا آخر عمر…

رد پای متهم اصلی

در شهری که نه معدن زغال سنگ داره و نه در خونه هاش تنور نانوایی، دچار شدن به مریضی کارگران معدن زغال سنگ چه دلیلی می تونه داشته باشه؟ واسه جواب به این سوال باید به دنبال متهم اصلی گشت، متهم اصلی یعنی همون ذرات مشکی متراکمی که یواش یواش در نفسامون رسوب می کنن و ریه هامون رو مشکی و نفس هامون رو سخت.

این متهم اصلی «کربن» است یا همون دوده که در گذشته بر گرد زغال سوار می شد و روی نفسای کارگران معدن می نشست. کربن عامل اصلی مریضی آنتراکوز یا همون مریضی کارگران معدن زغال سنگ معرفی شده اما تنها نفس کشیدن در هوای مسموم معادن زغال سنگ نیس که می تونه نفسای آدما رو به ذرات مشکی کربن آلوده کنه. کربن یکی از آلاینده های هواست و مباحث مربوط به مضرات اون واسه سلامت آدم سرفصلای زیاد و مفصلی در تحقیقات و تحقیقات آلودگی هوا داره و یکی از خطرناک ترین آلاینده هاست. آلودگی دوده یا کربن مشکی از احتراق ناقص لوازم احتراقی و مخصوصا خودروهای دیزلی تولید می شه. اتوبوس یا مینی بوس فرسوده ای که هن و هن کنان از سربالایی کوچه ای بالا می رن یا همون خودرویی که هنگام حرکت دود مشکی غلیظی از اگزوزش به هوا میره، همینا منبع اصلی تولید همون کربنی هستن که به هوا میره و می شه آلاینده و روی نفسامون می شینه. مشکل اصلی آلاینده کربن اینه که میاد و نمی ره و واسه همینه که در مجاری هوایی رسوب می کنه و می شه آنتراکوز: «کربن یا دوده از این دید خطرناکه که بدن ما هیچ مکانیزمی واسه روبرو شدن با اون نداره؛ یعنی نه می تونه اونو دفع و نه جذب کنه و بخشی از بیماریای قلبی و عروقی به وسیله اون ایجاد می شه. کربن یا همون سوت می تونه ژنتیک رو عوض کنه و هم اینکه می تونه موجب افزایش سلولی شده و از آلاینده هاییه که اثر اون در ایجاد سرطان به اثبات رسیده.» اینا حرفای دکتر «وحید حسینی»، مدیرعامل شرکت کنترل کیفیت هواست.

در بررسی و بررسی آلاینده های هوا، کربن در همون گروهی از آلاینده ها جای میگیره که در خبرها به اون می گن: «ذرات آویزون کوچکتر از ۲,۵ میکرون.» خیلیا فکر می کنن ذرات آویزون یعنی همین گردوغبار صبحگاهی و بعد هم چون شنیده ان که بدن آدم قسمت بزرگی از گردوغبارها از نوع طبیعی مثلا ریزگردهای برخاسته از بیابان رو دفع می کنه، نگرانی چندانی ندارن و تو روزهایی که غلظت ذرات آویزون بالاتر از حد استاندارد اعلام می شه مثل همه روزای دیگه فعالیت می کنن، در شهر راه می رن و حتی ممکنه تصمیم بگیرن سری به دربند و درکه بزنن و کوه پیمایی کنن! همه اینا و بعضی وقتا برداشتای نادرست ما از آلودگی هوا، شکلای جور واجور آلاینده ها و خطراتی که می تونه واسه سلامت مون داشته باشه، درحالیه که ذرات آویزون از خطرناک ترین آلاینده های هوا واسه سلامت آدم هستن مخصوصا اگه جزو گروه کوچکتر از ۲.۵ میکرونا باشن، چون که درواقع همین ۲.۵ میکرونیا هستن که می تونن از بافت سلولی ریه ها و برونش‎ها عبور کرده و وارد خون شن.

همین چند وقت پیش وقتی که گروهی از کارشناسان آلودگی هوا و پزشکان متخصص در مورد بیماریای تنفسی واسه شرکت تو یه برنامه تخصصی با نام «تهران، شهر بدون دوده» به تهران اومده بودن، دکتر شیلخت، دکتر متخصص بیماریای ریوی از کشور سوییس درباره اثرات مرگبار ذرات آویزون بر سلامت آدم گفت: «هر فرد روزانه در حدود ۱۰ تا ۲۰ مترمکعب هوا تنفس می کنه و از این روش روزانه ۴۰ میلیارد ذرات آویزون وارد سیستم تنفسی اش می شه. از این ذرات اونایی که قطری کمتر از ۳ میکرون دارن وارد برونشا می شه و ذرات کوچکتر از یه میکرون می تونن به آلوئول ریه ها نفوذ کنن و از راه انتقال به خون به بافتای بدن وارد می شن. طبق تحقیقات ما آمار مرگ ومیر به وجود اومده به وسیله ذرات آویزون و اوزن واسه جمعیت شهری ۱۰۰ میلیون نفری برابر ۱۵ هزار مریضی قلبی، ۱۲ هزار مریض ریوی، ۸ هزار مورد مریض مغزی، ۵ هزار عفونت ریوی در کودکان و ۲۰۰ هزار مورد سرطانه.»

کیفیت هوایی که آدما نفس میکشن و همین شاخصی و عددی که ملاک و مبنای اعلام کیفیت هوا در هر روزه برمبنای بررسی غلظت اندازه آلاینده هاست. کار دستگاه های امتحان کیفیت هوا اینه که اندازه و غلظت شکلای جور واجور گازها و ذرات موجود در هوا رو سبک سنگین کنن. واسه خیلی از اونا حد سلامت هست. حد سلامت یعنی این که اگه غلظت آلاینده ای مثل مونواکسیدکربن در حد مجاز باشه، واسه سلامت آدم خطری نداره اما کربن مشکی یا همون دوده جزو آلاینده هاییه که هیچ حد سلامتی واسه اون وجود نداره.

این نکته ایه که دکتر «وحید حسینی» مدیرعامل شرکت کنترل کیفیت هوا درباره اون به «شهروند» میگه: «کربن مشکی حد سلامت نداره چون بدن ما در برابر دوده خیلی آسیب پذیره و به خاطر همین دوده اصلا نباید در هوا وجود داشته باشه. در خیلی از کشورای جهان این آلاینده رو به کلی با به کار گیری فیلترهای دوده حذف کردن اما حالا دوده یا کربن مشکی ۱۰ تا ۱۵ درصد جرم ذرات آویزون کمتر از ۲,۵ میکرون موجود در هوا رو تشکیل میده. ما بارها گفتیم کربن مشکی آلاینده ایه که باید روی اون حساب خاص باز کنیم چون بسیار خطرناکه. البته درباره بحث سلامت و اثر آلودگی هوا روی بیماریا، وزارت بهداشت باید نظر قطعی رو بده اما به هرحال تهران که معدن زغال سنگ نداره و ما باید از خودمون سوال کنیم چطوره که مردم این شهر به مریضی کارگران معدن گرفتار شدن و بدن اونا کربنی رو که در دستگاه تنفسی شون جمع شده از کجا جذب کرده؟ ابتلای مردم به بیماریایی مثل همین آنتراکوز و بعضی وقتا گزارشایی که درباره بقیه بیماریای تنفسی می شنویم، نشون میده هشدارها و نگرانیامون درباره این آلاینده بی دلیل نبوده.»

به گفته مدیرعامل شرکت کنترل کیفت هوا، منبع اصلی دوده یا همون کربن مشکی احتراق ناقصه و حالا بیشترین حجم دوده یا سوت رو درتهران، خودروهای دیزلی تولید می کنن که بدون فیلتر دوده در شهر درحال ترددند و هم اینکه موتورسیکلتای کاربراتوری و خودروهای کاربراتوری تولید قبل از سال ۸۲ که چند سال قبل از این روزا باید از چرخه حمل ونقل تهران خارج می شدن.

اون مریضی آنتراکوز یا همون مشکی ششی رو می شناسه اما درآخر جواب به این سوال رو که این مریضی چقدر می تونه به وجود اومده به وسیله وجود کربن در هوای تهران باشه، نیازمند انجام تحقیقات دقیق و تخصصی می دونه، همونجوریکه سیدمهدی، مسئول تحقیقات آلودگی هوا و بیماریای شغلی بیمارستان مسیح دانشوری هم میگه: «یه سری عوامل موثر در مورد دچار شدن به مریضی آنتراکوز مطرحه مثل قرار گرفتن در برابر دوده تنور یا کسائی که شغل شون انگار با دود سروکار داره و پای کوره هستن. هم اینکه رابطه مریضی سل با آنتراکوز مطرح شده ولی درباره این که آلودگی هوا دقیقا چه تأثیری در این مورد داره تحقیقاتی در ایران انجام نشده اما ترکیباتی که در هوا وجود دارن مثل دوده این پتانسیل رو دارن که در ایجاد این مریضی تأثیرگذار باشن ولی ما واسه این که قطعی در این مورد صحبت کنیم نیازمند انجام تحقیقات هستیم، به هرحال چیزی که ما می بینیم اینه که این مریضی هست و تعداد بیشتری از مردم با علایم مشابهی مراجعه می کنن.»

بخشی از تحقیقاتی که سیدمهدی از اون حرف می زنه بررسی نوع کربن موجود در هوای تهران و ذرات کربن موجود در ریه‎ های مشکی شده مبتلایان به مریضی آنتراکوزه و البته مراحل پیچیده دیگری که نیازمند اعتبارات و از طرف دیگه همکاری بین مراکز درمانی و سازمانای مطالعاتی و اجرایی در رابطه در بخش آلودگی هواست. مدیرعامل شرکت کنترل کیفیت هوا در گفت وگو با «شهروند» تأکید می کنه که این شرکت آمادگی داره تا در مورد شناخت بیشتر این مریضی و بررسی آلاینده کربن مشکی با نهادهای تحقیقاتی همکاری کنه: «ما علاقه مندیم اثرات دوده بر سلامت مردم رو سبک سنگین کنیم، به هرحال این آلاینده ایه که در خیلی از کشورای جهان از هوا حذف شده و اگه بیمارستان مسیح دانشوری در بخش تحقیقات مربوط به بخش درمان سرمایه گذاری کنه، ما هم در بخش اندازه گیری آلاینده ها می تونیم سرمایه گذاری کنیم.»

با اینحال که هر ساله خبرهای زیادی درباره آلودگی هوا تو تهران و دیگه شهرهای کشور منتشر می شه اما بررسی و پیگیری روند بیماریای مربوط به آلودگی هوا نشون میده که حتی در مراکز تحقیقاتی و تخصصی کشور هم تحقیقات دقیقی درباره اثر آلودگی هوا بر سلامت مردم انجام نشده. واسه همینه که ممکن بعضی وقتا پزشکان با موارد نادر و حتی نگران کننده ای از بیماریایی که احتمال میره به وجود اومده به وسیله آلودگی هوا باشن مواجه شده باشن اما به دلیل این که مجموعه این اطلاعات در جایی ثبت و تجمیع نمی شه و بیشتر در مراکز درمانی و پژوهشی پراکنده س، بخشی از اثرات مهم و تکون دهنده آلاینده هوا بر سلامت مردم بازم نامعلوم مونده و ابتلای اونا به بیماریایی مثل آنتراکوز که احتمال میره رابطه نزدیکی به آلودگی هوا داشته باشن به مردم گزارش نمی شه. چیزی که بیشتر مردم در مورد اثر آلودگی هوا شنیده ان مربوط به تأثیریه که تنفس هوای آلوده می تونه بر احتمال دچار شدن به سرطان داشته باشه.

این درحالیه که یه سری از بیماریا مخصوصا بیماریای تنفسی، قلبی و عروقی هستن که عموما افراد در برابر هوای آلوده رو از دوران میانسالی به بعد تحت اثر قرار میدن و می تونن موجب مرگ زودرس اونا شن اما آمارهای اونا دست کم در ایران بین مرگ ومیرهای به وجود اومده به وسیله آلودگی هوا هم ثبت نمی شه، این نکته ایه که مدیرعامل شرکت کنترل کیفیت هوا درباره اون میگه: «آماری که هرساله در ایران به عنوان آمار مرگ ومیر به وجود اومده به وسیله آلودگی هوا ثبت شده، آمار مرگ ومیر بدون این دست اون دست کردن س و آمار مرگ ومیرهای بلندمدت به وجود اومده به وسیله آلودگی هوا در این آمار نیس. یعنی آمار سرطان و مریضی ریوی در اون نیس، واسه همینه که ما معتقدیم آمار ۲۶ هزار نفری تلفات آلودگی هوا در ایران و ۵ هزار نفری تو تهران به طور هرساله کف آمار مرگ ومیر در اثر آلودگی هواست. البته این وسط قسمت بزرگی از اثرات آلودگی هوا بر سلامت ازجمله بیماریا هم می تونه نامعلوم باشه.»

اون طور که حسینی میگه بررسی و بررسی آلاینده ها تو تهران نشون میده که پروفایل آلاینده های هوا در ایران تغییر کرده. تحت اثر تغییرات سبک زندگی بخشی از آلاینده های قدیمی حذف شده و آلاینده های جدیدی اضافه شده مثلا آلاینده هایی که به بی تکس معروفند یا NO2 که در سالای گذشته در هوای تهران رو به زیاد شدنه. حسینی با این وجود خطرناک ترین آلاینده هوای تهران رو ذرات آویزون کوچکتر از ۲,۵ میکرون اعلام و تأکید می کنه که خطرات ذرات آویزون و اثرات اونا بر سلامت هنوز جوری که باید واسه برنامه ریزان و مسئولان کشور مشخص نشده. درسته که غلظت ذرات آویزون تو تهران به عنوان مهم ترین آلاینده روزانه اعلام می شه اما در ایران برنامه جامعی واسه پرداختن به مواد و عناصر تشکیل دهنده ذرات آویزون و پایش اون وجود نداره.

حذف کربن مشکی از هوا و نجات جون و ریه های آدم ها در جهان دو راه حل داشته؛ اول تجهیز خودروهای دیزلی و آلاینده به فیلترهای دوده که اثر کوتاه مدت داره و موجب کاهش غلظت کربن مشکی یا همون دوده در هوا می شه و دوم سیاستای اجرای سختگیرانه واسه منع تولید و تردد خودروهایی که نمی تونن استانداردهای زیست محیطی لازم رو پاس کنن و هم اینکه تأمین سوختای کم گوگرد واسه خودروهای دیزلیه.

این که آلودگی هوا با سلامت آدما چه می کنه و چیجوری می تونه سلامت یک یا چند نسل رو به خطر بندازه در کلام و سخنرانیای مسئولان در روزای آلوده سال و هم اینکه همزمان با تبلیغات انتخاباتی بارها شنیده می شه اما این که اونا در عمل چقدر به آلودگی هوا اهمیت میدن از همین جا پیداست که بخش کلی قوانین و برنامه های کاهش آلودگی هوا که اثرات عملی در کیفیت هوا داره، سال هاست که از این کمد به اون کتابخونه و از کتابخونه اون سازمان به بایگانی سازمان دیگری پاسکاری می شه. نه این که فکر کنین خطرات دوده مشکی – عامل اصلی دچار شدن به مریضی آنتراکوز – واسه مسئولان به طور کامل نامعلوم س، اونا سال هاست که می دونن آلودگی دوده چه خطرات مرگباری می تونه واسه سلامت مردم داشته باشه و به خاطر همین هم چند سال پیش دولت در مصوبه ای همه خودروهای دیزلی رو که منبع اصلی تولید کربن و منتشر کردن اون در هوای تهران هستن مجبور به به کار گیری فیلتر دوده کرده، چون که بالغ بر ۷۵ درصد دوده به وجود اومده به وسیله فعالیتای حمل ونقل و موتورهای دیزلیه.

البته در مصوبه خدابیامرز دیگری هم قرار بوده همه خودروهای فرسوده که بعضی هاشون ازجمله پیکانا می تونن چند برابر وزنشون در سال دوده – همون کربن مشکی – تولید کنن رو از رده خارج کنه اما وقتی نوبت به اجرای این مصوبات می رسه کافیه یکی از ده ها سازمان در رابطه در روند پیچیده موازی کاریای مدیریتی اما و اگری در جریان اجرای کار بیاره، اون وقته که میشه اجرای یه مصوبه زیست محیطی رو واسه چند سال دیگه تعلیق کرد و به تعویق انداخت. فیلترهای دوده واسه خودروهای دیزلی وارد ایران شدن اما نصب اونا زیرساختایی می خواد که دولت هنوز موفق به جفت و جور کردن اونا نشده، یکی از مهم ترین اونا ارائه سوخت مناسبیه که خودروهای دیزلی تجهیز شده به فیلترهای دوده رو با مشکل مواجه نکنه. از طرف دیگه خودروسازان به دلیل هزینه های تقریبا سنگین این فیلترها و از طرف دیگه نوسانات اندازه گوگرد در سوخت زیر بار اجرای مصوبه و درواقع قانون زور نصب فیلتر دوده نمی رن. در همین روزا هم خودروسازان خارجی و حتی برنده های معتبری مثل بنز که نمی تونن خودروهای آلاینده شون رو به دلیل استانداردهای سخت گیرانه در بازارهای اروپایی به فروش برسانند در نبود ضمانتای اجرایی واسه قانون منع تردد خودروهای دیزلی بدون فیلتر در ایران بازم درحال وارد کردن خودروهای دیزلی غیراستاندارد به بازارهای ایرانند و براشون فرش قرمز هم پهن شده!

همه خودروهای دیزلی سنگین در ایران از نوع آلاینده چند صدهزار دستگاه بیشتر نیستن، آمار دقیق ترشان به گفته مسئولان ۲۳۰ هزار خودروی دیزلی بدون فیلتره و تعداد خودروهای سواری فرسوده هم خیلی بیشتر از اینا نیس اما همین تعداد خودرو که آمارشان به یه میلیون دستگاه هم نمی رسه و تو تهران زیر ۵۰۰ هزار خودرو هستن بی هیچ نگرانی در خیابونا و جاده ها با دودکشای روشن به سمت آسمونی که دیگه آبی نیس، در رفت و اومدن. اونا منبع اصلی تولید همون ذرات آویزون مرگباری ان که کربن هم بخشی از اوناس.

خیلی از اونا نمی دونن دودکشی که مستقیم به ریه های شهر وصل کردن و این دوده ای که به قلب آسمون می فرستند چیجوری سوار بر نفسای سنگین در قلبا و ریه های مردمی ته نشین می شه که با ته مونده نفس هاشون، آخرین امیدها رو روی سربالایی تند دارآباد میکشن و با خودشون به بیمارستانی میارن که شاید براشون ایستگاه آخره. / شهروند

.

منبع :

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *